اصحاب ائمه(ع) و فقه قرآنی
15 بازدید
محل نشر: پژوهش های قرآنی » زمستان 1374 - شماره 4 (20 صفحه - از 145 تا 164)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
برای تعبیر اصحاب ائمه(ع) از کتابهای رجال و درایه، تعریف دقیق و روشنی به دست نمی آید و اهل رجال معیار و ملاک صحابه بودن را به صورت روشن و گویا بیان نکرده اند، ولی در جای جای سخنان رجال شناسان، نکته ها و اشاره هایی وجود دارد که می تواند در ارائه تعریفی برای اصحاب ائمه کارآمد باشد؛ ازآن جمله شیخ طوسی عنوان صحابه ائمه را به کسانی اختصاص داده است که بدون واسطه از ائمه نقل حدیث داشته اند. او براساس این معیار، حتّی کسی چون اشعث بن قیس را از اصحاب علی(ع)شمرده وافزوده است: (ثمّ صار خارجیاً ملعوناً) پس از صحابی بودن، به خوارج پیوست و گرفتار لعنت شد. مامقانی نیز پس از نقل نظر کسانی که ربیعة بن عبدالرّحمن (م:136) را از اصحاب ائمه دانسته اند، می گوید: (مقصود از صحابه بودن وی، معاصر بودن او با ائمه است وگرنه جدایی او از ائمه و روش آنان آشکار است.) 1
آدرس اینترنتی